To EVIOAN "The Art OF Life" ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ!!!

Πολλά άλλαξαν μέσα σε αυτόν τον  χρόνο για όλους μας. Μέσα μας κι έξω μας. Στα σπίτια μας και στις καρδιές μας. Ο ιστός της αβεβαιότητας δίνει γερές σπρωξιές αναγκάζοντάς μας  ν΄αλλάξουμε προτεραιότητες, να κοιτάξουμε κατάματα ό,τι μας φοβίζει και ν΄αποφασίσουμε επιτέλους με ποιους θα πάμε και ποιους θ’αφήσουμε...

Ισως Αναρωτιέστε ποια είναι η θέση και ο λόγος ύπαρξης, ενός καινούριου Ιστολογίου σαν αυτό, σε μια πραγματικότητα τόσο δύσκολη, απαιτητική και – για τόσο πολλούς ανθρώπους – πλέον απελπιστική!!!

Το EVIOAN "The Art OF Life ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΜΟΙΡΑΖΕΣΤΕ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΑΣ...ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΣΑΣ...ΣΕ ΟΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΓΥΡΩ ΜΑΣ...!

ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΓΙΑΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΟΤΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ ΚΑΙ ΒΑΖΟΝΤΑΣ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΟΤΙ ΑΝΩΤΕΡΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΖΟΥΜΕ...!

Με την ευκαιρία αυτή θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε για την απίστευτη στήριξή σας και αγάπη που μας δείξατε. 

Πάνω από 26000 επισκέψεις από 45 διαφορετικές χώρες ....ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!! 
Μιλάμε για ένα Blog που δεν έχει διαφημιστεί πουθενά, που σε αυτό δεν γράφουν επαγγελματίες δημοσιογράφοι παρά μόνοι οι φίλοι μας...!!

Μιλάμε για ένα Blog που ασκεί κριτική σε κάθε ΑΜΕΤΟΧΟ και κάθε ΙΔΕΑ με τακτική δούρειου ίππου!

Ένα Blog που ΔΕΝ ΘΑ ευλογεί τους Έχοντες και Κατέχοντες για να εξασφαλίσει διαφήμιση, χρήμα και ασυλία από τον Φορέα και τα ΜΜΕ..

Η οικογένεια είναι ίσως καταφύγιο ακόμη για αρκετούς από μας, μα για άλλους είναι ο χώρος όπου δοκιμάζονται σε ακραίο βαθμό οι καθημερινές αντοχές και τα ψυχικά τους αποθέματα.

Σαν γονείς χρειάζεται όχι μόνο να κρατηθούμε όρθιοι, αλλά και να ανακαλύψουμε τον τρόπο, ίσως τον δικό μας μοναδικό τρόπο, να ανοίξουμε ξανά το δρόμο για τα παιδιά μας, καταργώντας, γκρεμίζοντας, ανατρέποντας όλα τα ανόητα κλισέ που η δική μας γενιά πληρώνει ήδη πολύ ακριβά, ενώ ακόμα τα υπηρετεί, γιατί δεν έχει κάτι καλύτερο να προτείνει και να αναδείξει.

Και φτάνουμε στο συμπέρασμα που σχεδόν μας απελευθερώνει:
Πως η κρίση μας πρόσφερε κάποια ανέλπιστα δώρα, που αργήσαμε να αντιληφθούμε, γιατί έφτασαν πακεταρισμένα μαζί με φόβο, οικονομική στενότητα, χρέη και σφίξιμο στο στήθος.

Μάς ανάγκασε ευτυχώς να γυρίσουμε φανερά και οριστικά την πλάτη σε όλη την επίπλαστη, ανόητη, λαϊφσταϊλίστικη εκδοχή της ζωής που μας θέλει καταναλωτικές μονάδες και υπερήρωες και ταυτόχρονα, ρομπότ με  μαγικό ραβδί – και φυσικά άφθονο χρήμα – για να “παρέχουμε” στην οικογένειά μας το “ιδανικό” περιβάλλον, τη “σωστή” εκπαίδευση, τα “κατάλληλα” εφόδια για ένα “τέλειο”μέλλον.

Ποτέ δεν Σκεφτόμουν το παραπάνω πρότυπο ζωής, αλλά αναγνωρίζω πως ήμουν κι εγώ, σε κάποιο βαθμό, υπό την επιρροή του. Επιτέλους, λέω επιτέλους, χάρη στην κρίση,  περνάω –  σταδιακά και όχι ανώδυνα – από το “έχω” στο “είμαι”. Από την επιφάνεια στην ουσία. Από το λούστρο στην πραγματικότητα. Σκεφτείτε πριν από μια πενταετία πόσο μας απασχολούσε το  ”έχω” (σπίτι, μπλογκ, τζιπ, εξοχικό, διαφορετικές διακοπές, παιδιά με πτυχία κοκ). Σήμερα αυτό που μετράει όλο και πιο πολύ είναι το “ΕΙΜΑΙ” 

Να που μπήκε λυτρωτικά στο προσκήνιο το ξεχασμένο “ανθρώπινο μέτρο”, το συναίσθημα κι ας είναι πόνος, η ταπεινότητα και το σκυμμένο κεφάλι κι ας είναι εκνευριστικό – αν όχι ταπεινωτικό – να παραδέχεσαι πως δεν στέλνεις πια τα παιδιά στη Ρυθμική γιατί δεν έχεις να πληρώσεις.

ΓΙΑ ΕΜΆΣ το πέρασμα αυτό συνιστά ένα πνευματικό άλμα, ένα αμυδρό ξεκίνημα μιας καινούργιας κατάστασης, που ακόμα δεν ΕΙΜΑΣΤΕ σε θέση να ορίσουμε, αλλά νιώθουμε πως θα σημαδέψει αν όχι τις δικές μας ζωές, σίγουρα τις ζωές των παιδιών μας…

Με ανακούφιση διαπιστώνουμε καθημερινά πως τα παιδιά πατάνε πιο γερά στα πόδια τους όταν ο γονιός είναι δίπλα τους όρθιος κι αξιοπρεπής, αν και στραπατσαρισμένος. Τα παιδιά, όταν τους εξηγήσεις, αναγνωρίζουν τις αναγκαιότητες και λειτουργούν με ρεαλισμό και ευθύτητα που πολλοί μεγάλοι θα ζήλευαν. Ένα είναι αδιαπραγμάτευτο: ότι σαν γονείς είμαστε συναισθηματικά παρόντες στη ζωή τους, ναι ευάλωτοι, τρωτοί και κλονισμένοι, αλλά αληθινοί και παρόντες…

Η πνευματική οδός είναι διαφορετική από την πορεία που κάνει ο οδοιπόρος. Αν σταθεί ο οδοιπόρος, δεν χάνει καθόλου από το δρόμο που περπάτησε, ενώ στον πνευματικό αγώνα, αν σταματήσει ο αγωνιστής της αρετής, χάνει από κείνα που απόκτησε προηγουμένως. Επιπλέον, η μεν κούραση του Οδοιπόρου αυξάνει περισσότερο, καθώς συνεχίζει την πορεία, ενώ στον πνευματικό δρόμο, όσο περισσότερο περπατά κανείς μπροστά, τόσο αποκτά μεγαλύτερη πνευματική δύναμη.

Και τι ρόλο παίζουμε εμείς της μπλογκόσφαιρας (ή της Ψηφιακής γειτονιάς), όταν η ανατροπή στη ζωή κάθε οικογένειας είναι καθημερινά παρούσα;

Κάθε μπλόγκερ ή χρήστης στο διαδίκτυο αναζητά το δικό του τρόπο να εκφραστεί και να μοιράσει τις ιδέες του τις απόψεις του, τους προβληματισμούς του. 

Πιστεύουμε όμως πως είναι σημαντικό να έχουμε το βλέμμα και την καρδιά στραμμένη στην κοινωνία κι όχι στο μικρόκοσμο του σπιτιού μας και της όποιας “διαδικτυακής καριέρας”.

Και ΝΑΙ, η ομορφιά, η αγάπη, η στήριξη, η σύνδεση έχουν γεύση πιο γλυκιά και γνήσια όταν καταφέρνεις να τις αναγνωρίσεις μέσα στη δυσκολία…

Οσο για το EVIOAN "The Art OF Life",  ένα μοναδικό λόγο ύπαρξης έχει:
Να προσφέρει έμπνευση σε όποιο φίλο και φίλη την έχει ανάγκη, όσο κι εμείς. Διψάμε για έμπνευση, κατά προτίμηση με ενέσεις αυθεντικής αισιοδοξίας παρά τα κύματα του φόβου, γιατί μέσα από την έμπνευση νιώθουμε πως ανοίγει η καρδιά μας, ξεδιπλώνεται ο νους μας, τρέφεται το πνεύμα μας και έτσι αντλούμε δύναμη και σηκωνόμαστε όρθιοι όταν πέφτουμε....και ξαναπροσπαθούμε, 

ΑΣ ΓΙΝΕΙ ΤΟ EVIOAN "The Art OF Life" ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΜΑΣ...!!

Ας κάνουμε ο καθένας μας το δικό μας βήμα να πλησιάσουμε ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ....ΜΕΣΑ ΑΠΟ TOEVIOAN "The Art OF Life"

Τότε πραγματικά , δεν θα υπάρχει ομορφότερος κήπος από αυτόν που θα ανθίσει μες την καρδιά μας !
Δεν θα υπάρχει ομορφότερο χαμόγελο , από το χαμόγελο που θα χαρίσουμε στον αδελφό μας, στον φίλο μας , στον γνωστόν μας , στον συγγενή μας ...

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν ...ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΠΑΡΕΑ
Ας μην αφήνουμε το χρόνο να φεύγει , γιατί μετά είναι πολύ αργά ...
Μετά λέμε " πόσο σ΄ αγαπούσα " ...
"πόσο λυπάμαι που σε στεναχωρούσα ..."
Κι΄ όμως κάποια μέρα θά είναι πολύ αργά για να δείξουμε την αγάπη μας...
Ας το κάνουμε όσο είναι καιρός ...

ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΟΤΙ ΣΥΝΤΟΜΑ ΘΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΘΕΙΤΕ ΣΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΜΑΣ...ΚΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΣΑΣ...ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ EVIOAN "The Art OF Life" πιο Πλούσιο σε Ιδέες, Αρθρα, και  Εμπειρίες που θα μοιραζόμαστε Καθημερινά...

ΜΠΟΡΕΙΤΑΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΜΑΣ ΣΤΕΛΝΕΤΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΣΑΣ ΣΤΟ E-MAIL: johntsip17@yahoo.gr

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: 6974879513

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ..!!
Ανάρτηση από το
EVIOAN "The Art OF Life"